Vanaf een jaar of zeven, misschien wat jonger, hield mijn zoon, zoals bijna elk kind van die leeftijd, van grappige verhaaltjes; 'Papa, zijn peren groen?' 'Meestal wel.' 'En zijn ze ook nat?' 'Welnee joh.' 'En pootjes, papa, hebben ze die?' 'Natuurlijk niet!' 'Dan heb ik misschien een kikker opgegeten!' Hij kreeg er geen genoeg van en deed het in zijn broek van pret om raadseltjes als; “Wat zit in een boom en doet “pfff, pfff, pfff”? – Een nestje fietspompen,” of “Wat is groen en glijdt van een berg? – Een skiwi!” of “Wat is het verschil tussen een koe en een brievenbus?" "Geen idee." "Echt niet? Nou dan kun je later beter geen postbode worden."

Op elke verjaardag kreeg hij van vriendjes moppenboekjes cadeau. Daar las hij dan uit voor, snikkend van de lach, terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Al snel kende hij de meeste uit zijn hoofd, zodat hij ook tijdens de maaltijden uit zijn moppentrommel kon reciteren, tot groot plezier van zijn zusje.

In groep vijf was het in zijn klas ineens ontzettend leuk om over ontlasting te praten. De zogenaamde pies- en poepgrappen vlogen je om de oren; “Jantje poept bij meneer pastoor op de stoep. De huishoudster ziet dit, doet de deur open en zegt ‘maar Jantje …..dit wil meneer pastoor niet hebben hoor !!! Nou, zegt Jantje, ik ook niet, dus mag jij het wel hebben!”

Op het hoogtepunt van de lol bedacht hij met vriendjes allerlei verschillende uitdrukkingen voor poepen, zoals de wc-eend voeren, een achtje draaien, omgekeerd eten, een taart bakken of een bolus neerleggen. Vooral het woord bolus leverde uitbundig gegier en geproest op, net als een bruine trui breien. Waarom? Vraag het mij niet. Humor valt niet uit te leggen, zeker niet als je nog zo jong bent.

——————————————————————————————————–

Geschreven voor WE-300 van Plato.  Thema drukken. Meer lezen of zelf meedoen? Klik hier